Tag: nrc

review show -I Should Have Done That- in Dutch quality newspaper NRC Handelsblad by Lucette ter Borg

September 26th, 2011 · · PRESS Comments Off

“… Photographer Hester Scheurwater has no trouble with her favorite. Her exhibitionistic images displays variations on the fetishistic Robert Mapplethorpe self-portraits made in the seventies. Precisely because of showing the images of her predecessor next to her work, it becomes clear how strong Scheurwater’s signature is, and how her ideas are akin to those of the American Photographer. … ”

by Lucette ter Borg – Dutch quality newspaper NRC Handelsblad:

 

NRC Handelsblad 15 september 2011 by Lucette ter Borg

 

 

“Fotograaf Hester Scheurwater heeft geen moeite met haar liefdes. Zij toont exhibitionistische variaties op de fetisjistische zelfportretten die Robert Mapplethorpe in de jaren zeventig maakte. Juist door de afbeeldingen van haar voorganger naast haar werk te plaatsen, wordt duidelijk hoe sterk Scheurwaters signatuur is, en hoe verwant haar ideeën zijn met die van de Amerikaanse Fotograaf.”

Ongeluk van vrouwen is een eeuwig thema by Raymond van den Boogaard NRC Handelsblad CS 22-10-2010

October 25th, 2010 · · PRESS Comments Off

Ongeluk van vrouwen is een eeuwig thema door Raymond van den Boogaard
Het gaat niet goed met de oplage van het Amerikaanse maandblad Playboy. De uit de jaren vijftig daterende formule – ontklede dames met hoogwaardige journalistiek en literatuur die tevens als excuus voor de aanschaf kan gelden – heeft veel van zijn aantrekkingskracht verloren.
Om aan de weg te timmeren nam de redactie in september haar toevlucht tot fragmenten uit een nieuwe Engelse vertaling van Madame Bovary, de roman van Gustave Flaubert, waarvan de verschijning in 1857 opschudding te weeg bracht.

NRC Handelsblad Mannenlichamen by Sandra Smets august 2010

September 3rd, 2010 · · PRESS Comments Off

Hester Scheurwater @ NRC cultuurblog

April 20th, 2010 · · PRESS Comments Off

Hester Scheurwater @ NRC cultuurblog

http://weblogs.nrc.nl/cultuurblog/2010/04/20/wat-mag-en-wat-niet-mag-2/

dinsdag 20 april 2010 door Raymond van den Boogaard

Wat mag en wat niet mag (2)

V12Dit is nu een ‘Vilena’. Zo noem je in Rusland sinds kort een gefotografeerd zelfportret van een vrouw, in een zodanig perspectief voor de spiegel dat haar bekken, en daarmee haar vrouwelijkheid, geprononceerd uitkomt. Volgens de vermakelijke, Russische foto-site English Russia, die een scherp oog heeft voor hedendaagse Russische iconografie, zijn zulke zelfportretten een rage in Russische vrouwen-blogs en Facebook-pagina’s. V1-1

En hier links is de originele ‘Vilena’ – van een vrouw met deze voornaam die met dit zelfportret de rage is begonnen. Vilena is overigens een typische Sovjet-voornaam – een samentrekking van Vladimir Iljitsj Lenin, de stichter van de Sovjet-staat in 1917. En sindsdien is er geen houwen meer aan, volgens English Russia:

V3V7V15V14V5V8
Opvallend in al deze foto’s is de huiselijke setting – alsof vrouwen op Facebook of in hun blog laten weten dat ze geen boodschap hebben aan glamour-foto’s of feministische kunst die wil provoceren, maar dat je ook gewoon tussen de onopgemaakte bedden of rondslingerend kinderspeelgoed kunt laten zien dat je een vrouwelijk, seksueel wezen bent.

ppp1Wat dat betreft doen deze Russische foto’s denken aan het werk van de Rotterdamse kunstenares Hester Scheurwater, die binnen korte tijd grote bekendheid heeft verworven met haar, eveneens met een spiegel vervaardigde zelfportretten op Facebook. (En die daarom steeds van Facebook wordt verwijderd). Ook die portretten zijn thuis gemaakt en ze dragen een huiselijk-seksueel karakter.

Juist dat maakt ze, behalve opmerkelijk, ook voor sommigen op een bepaalde manier schokkend, kennelijk. Want niet alleen wordt Scheurwater er in snel tempo bekend mee, maar ook is haar bij interviews door Paul de Leeuw en in de Volkskrant steeds bezorgd gevraagd, wat haar kinderen er nu eigenlijk van vonden, dat moeders zó op Facebook staat. Vanaf zaterdag a.s. is Scheurwaters werk – dat nog meer omvat dan de Facebook-foto’s – overigens te zien in het Rotterdamse centrum voor urban culture Roodkapje, Meent 119.

Hester Scheurwater @ NRC cultuurblog

February 8th, 2010 · · PRESS One comment

Hester Scheurwater @ NRC cultuurblog

maandag 8 februari 2010 door Raymond van den Boogaard

De Scheurwater-saga op Facebook

ppp1Zo langzamerhand mag het verhaal van Hester Scheurwater op Facebook wel zo’n beetje een sage heten: het verhaal van een vrouw, strijdend voor de vrijheid van de kunst op de sociale netwerk-site Facebook. Scheurwater is een Rotterdamse kunstenares, vooral bekend van video’s, waarin veelal de lichamelijkheid centraal staat. Voor Facebook had zij een aardig idee: elke dag met de iphone van zichzelf een foto uploaden. Licht provocerende foto’s, dat wel, maar zeker geen pornografie.

Scheurwater nam voor haar foto’s een duidelijk standpunt in: in de meeste foto’s uit de serie stond haar kruis centraal, bijna steeds decent – of juist geraffineerd, dat hangt van de beschouwer af – verborgen achter een nylon panty-kruisje. Er zijn vele kleuren panty’s, en nog meer houdingen die een vrouw kan aannemen om haar lichaam te doen uitkomen.

img_0417Scheurwater kreeg met het project al vlug heel veel vrienden, meer dan 500. In tegenstelling tot wat je misschien zou moeten vrezen, waren dat niet de vuilbekkende geilaards die zo vaak het internet onveilig maken. Meer kunstliefhebbers en liefhebsters, die de foto-producties soms met licht-ironische commentaren begeleidden. “Had je je i-phonetje achter het bed laten vallen?”, heette het bijvoorbeeld onder een foto waarop Scheurwater een bijzonder ingewikkelde pose achterover had ingenomen.

Alles ging goed totdat totdat vorige maand opeens foto’s van Scheurwater van Facebook worden verwijderd.

IMG_8150Zelf denkt zij dat dit verband hield met een foto waarop, zij het met enige moeite, een tepel was te ontwaren. Maar het zou natuurlijk ook kunnen zijn dat een van de meer dan vijfhonderd vrienden haar bijdragen heeft gerapporteerd – netwerksites als Facebook of YouTube hebben in de kleine lettertjes van hun gebruikersvoorwaarden bepalingen tegen onzedelijkheid. En dat is nogal een ruim begrip, bij mondiale media.

Wie de censor is? Dat kun je niet weten. Misschien een persoon in Silicon Valley, of Rawalpindi. Of een computerprogramma dat Facebook afspeurt op nylon panty-kruisjes of vrouwentepels. In ieder geval is Scheurwater sedertdien verwikkeld in een digitale loopgravenoorlog met Facebook. Aanvankelijk riep zij haar vrienden op de gewraakte afbeeldingen op hun eigen Facebook-account over te nemen, maar dat bleek niet zo’n geweldig idee, want toen begon Facebook de accounts van wie dat deed, op te heffen. Zo’n opheffing is haar inmiddels ook al drie overkomen, maar ze gaat door – op het moment dat dit geschreven wordt onder de naam ‘Hester L Scheurwater’. Het is overigens geen enkel probleem om je elders op internet een beeld te vormen van de foto’s uit de serie, en ander werk van Hester Scheurwater – op haar eigen website bijvoorbeeld.

Hester Scheurwater @ NRC Cultureel Supplement

December 18th, 2009 · · PRESS Comments Off

NRC 13 september 2006 Open vragen in film Zwartjes

September 13th, 2006 · · PRESS Comments Off

NRC 13 september 2006

Open vragen in film Zwartjes

Door André Waardenburg

Hoe maak je een kunstenaarsportret? Leg je de nadruk op zijn autobiografie? Of laat je hem reflecteren op het artistieke proces? Ruud Monster doet beide in het portret van zijn leermeester Frans Zwartjes (1927), de experimentele filmmaker die generaties regisseurs beïnvloedde door zijn lessen aan de Vrije Academie in Den Haag. Het leidde tot de zogenaamde ‘Haagse School’, waartoe Zwartjes’ leerlingen Paul de Nooijer, Ben van Lieshout en, recenter, Hester Scheurwater en Mark de Cloe gerekend worden. En Ruud Monster zelf, die Zwartjes goed kent. Misschien zelfs te goed.

Waarschijnlijk weet Monster zoveel over Frans Zwartjes dat hij dingen vergeet te vragen in de interviews die hij zijn leermeester afnam en die het merendeel van De grote tovenaar beslaan. Wat is de artistieke en historische context waarin Zwartjes werkte? Hoe filmt hij? Waarom heeft hij bepaalde preoccupaties? (Want die heeft hij!) Wie heeft hem beïnvloed en wie zijn door hém beïnvloed? Waarom? We komen het niet te weten. Over zijn films wordt niet gepraat, misschien omdat Zwartjes het niet interessant vindt, of misschien omdat Mat van Hensbergen dat al gedaan heeft in zijn Frans Zwartjes, Filmmaker (1998).

De interviews die Monster maakte, heeft hij gelardeerd met fragmenten uit Zwartjes’ films, zonder titels in beeld – we weten dus niet wat we zien, pas bij de aftiteling worden ze genoemd.

Monster begint zijn portret chronologisch en Zwartjes verhaalt soms smakelijke anekdotes over zijn tijd in de psychiatrische inrichting van Santpoort (niet als patiënt) en over zijn muzikale carrière, voordat hij films ging maken. Dan schakelt de film naar de onorthodoxe lesmethodes van Zwartjes en zien we hem aan het werk met twee studenten. Hij wil ze niks leren, vooral geen regels. Al doende moeten ze het ontdekken. Dit is Zwartjes op z’n zweverigst, de alchemist die z’n ingrediënten geheim houdt. Zwartjes vat zijn eigen werk en levensfilosofie kernachtig samen: ‘het draait allemaal om de vagina, zo simpel is het’. Dat is onder meer te zien in de twee korte films die na de documentaire worden vertoond: Spare Bedroom en Seats Two (1970), waarin seks samengaat met macht en mannelijk sadisme. Vier van zijn beste films, waaronder het controversiële Pentimento (1979) en de meesterwerken Living (1971) en Spectator (1970), zijn te zien in het aan Zwartjes gewijde Filmbank-programma ‘Hollandse Meesters’ in het Filmmuseum.

De grote tovenaar. Regie: Ruud Monster. In: 4 bioscopen. Frans Zwartjes-programma: 14 t/m 20 september. In: Filmmuseum, Amsterdam. Informatie: www.filmmuseum.nl